Ο Αλαμάνος για το θαύμα του Απόλλωνα το 1995

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Κώστα Αλαμάνου με κάποιες άγνωστες πτυχές της κορυφαίας στιγμής της ιστορίας του Απόλλωνα Σμύρνης, δημοσίευσε το «Φως των Σπορ» στο φύλλο του Σαββάτου (3/6), μία ημέρα δηλαδή πριν από την επέτειο της αναμέτρησης με τον Λεβαδειακό, που οδήγησε τους «κυανόλευκους» στην εξασφάλιση της παρουσίας τους στην ευρωπαϊκές διοργανώσεις για πρώτη και μοναδική φορά.

Ο ιστορικός πρόεδρος της «Ελαφράς Ταξιαρχίας» μίλησε στον Γιώργο Χαλά και αποκάλυψε ορισμένα από τα μυστικά του θαύματος, που ολοκληρώθηκε στις 4 Ιουνίου 1995, πριν από 22 ακριβώς χρόνια…

«Για να αποδώσουμε με ακρίβεια την πραγματικότητα θα πρέπει να πάμε τρία χρόνια πίσω. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Απόλλων της Ευρώπης φτιάχτηκε το καλοκαίρι του 1994 αλλά δεν είναι έτσι. Οι βάσεις για να φτάσουμε ως το ιστορικό ματς της Λιβαδειάς άρχισαν να μπαίνουν επί Αρχοντίδη. Έναν σπουδαίο προπονητή και εξαιρετικό άνθρωπο που δεν είπε ποτέ ‘‘όχι’’ στον Απόλλωνα, ασχέτως αν ήταν αδύνατον στη συνέχεια να επαναλάβει τα κατορθώματα της πρώτης του θητείας. Μετά την περιπέτεια του υποβιβασμού και την επιστροφή στην Α’ Εθνική, ο Απόλλων χρειαζόταν ένα νέο ‘‘στίγμα’’, ένα έναυσμα που θα του έδινε νέα δυναμική. Τη σεζόν 1991-92 λοιπόν, η ομάδα του Αρχοντίδη έφτασε ακόμα και στην πρώτη θέση της βαθμολογίας λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μπορεί το υλικό να μεταβλήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό ως το 1994, όμως τότε ήταν που η ομάδα και ο κόσμος πίστεψαν ότι η υπέρβαση είναι μια εφικτή περίπτωση. Συν την αξιοποίηση του νεαρότατου τότε Λευτέρη Βελέντζα, αλλά και του Θεόφιλου Καρασαββίδη που για μένα ήταν μια σπάνια μονάδα στον άξονα», ανέφερε αρχικά ο Αλαμάνος.

Ακολούθως, γίνεται αναφορά για τον Ντέμη Νικολαΐδη με τον ιστορικό πρόεδρο του Απόλλωνα να αποκαλύπτει: «Τον Ντέμη τον είχαν ήδη τσεκάρει στελέχη μεγάλων ομάδων, αλλά κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά μαζί του. Εμείς είχαμε τότε στην ομάδα τον Μενέλαο Καβαρατζή, έναν νεαρό γκολκίπερ που ο πατέρας του ήταν βουλευτής Έβρου και ήταν εκείνος που έθεσε στα υπόψη μου την περίπτωση Νικολαΐδη. Αυτό είναι γνωστό. Εκείνο που γνωρίζουν ελάχιστοι είναι το τι συνέβη μετά. Ταξίδεψα ο ίδιος στην Αλεξανδρούπολη για να τον δω και στη συνέχεια τον κάλεσα για να τον δει ο Παθιακάκης σε μια πρωινή προπόνηση. Έγινε ένα διπλό στο μισό γήπεδο και ο Ντέμης έβαλε δυο γκολάρες στον Μήνου, ο οποίος ήταν έξοχος γκολκίπερ. Ρωτάω τον ‘‘Πάθιακα’’, μου λέει ‘‘πρόεδρε, να τον δούμε και το απόγευμα’’. Πιάνω ιδιαιτέρως τον Μήνου, μου λέει ‘‘πρόεδρε, πάρτον με κλειστά μάτια, είναι παιχταράς’’. Χωρίς να καταλάβει κανείς το παραμικρό, καλώ τον Ντέμη και υπογράφει προς τιμήν του σε λευκό συμβόλαιο. Ίσως επειδή ήξερε ότι δεν πρόκειται να βγει ζημιωμένος από μένα και την ομάδα. Μέχρι να μπει στην απογευματινή προπόνηση και να έρθει ο Παθιακάκης ενθουσιασμένος να μου πει ‘‘τον θέλω’’, εγώ τον είχα ήδη κλείσει. Λειτούργησα όπως λειτουργούσα με κάθε παίκτη που ένιωθα ότι αξίζει και ότι έχει προδιαγραφές».

Για τον κορμό της ομάδας του ’95 ο Κώστας Αλαμάνος τόνισε: «Η αρχή μου ήταν να έχω όσο καλύτερους παίκτες γινόταν στον άξονα, από τον τερματοφύλακα μέχρι τον σέντερ φορ. Ειδικά εκείνη την εποχή που το ποδόσφαιρο δεν παιζόταν και τόσο πολύ από το πλάι. Είχα τερματοφύλακα τεράστιας κλάσης (Μήνου), την ψυχάρα και προσωπική μου αδυναμία που λέγεται Κώστας Ιωάννου δίπλα στον έμπειρο και ικανό Ποζαπαλίδη στα στόπερ, Θεόφιλος (Καρασαββίδης) και Κοβάσεβιτς συνέθεταν το πιο ακούραστο δίδυμο που έχω δει στη μεσαία γραμμή, ενώ στην κορυφή ήταν ο ‘‘ψηλός’’ και ο ‘‘κοντός’’ (Μπάρνιακ και Ντέμης). Βάλε και τον παιχταρά - αλλά και χρυσό παιδί- Μπλένταρ Κόλα και τον Βελέντζα, που έκανε το μπαμ εκείνη τη χρονιά και δε χρειάζεται να αναρωτηθείς πως και γιατί ο Απόλλων έπαιζε τόσο ωραίο ποδόσφαιρο και πήγε τόσο ψηλά εκείνη την εποχή».

Ο πολύπειρος παράγοντας επίσης εξήγησε για την υπέρβαση του Απόλλωνα: «Δεν υπήρχε τίποτα τυχαίο σε εκείνη τη χρονιά. Από τα φιλικά του καλοκαιριού καταλάβαινα πως η ομάδα είχε μεγάλες δυνατότητες και επιβεβαιώθηκα από το πρώτο κιόλας ματς που ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε ένα τραβηγμένο πέναλτι στο 93’ για να νικήσει 3-2 στη Ριζούπολη. Παρόλο που χάθηκαν κάποιοι βαθμοί στην πορεία του πρώτου γύρου, στον β’ η ομάδα είχε το δέσιμο και τη χημεία για να κάνει την υπέρβαση. Κάπως έτσι φτάσαμε στις δέκα σερί νίκες, ανάμεσά τους το διπλό στη Νέα Φιλαδέλφεια επί της πρωταθλήτριας ΑΕΚ και το απίθανο 1-4 στο Ηράκλειο με τους οπαδούς του ΟΦΗ να βρίζουν τον διαιτητή, που δεν έδωσε πέναλτι υπέρ μας (!) στο 1-2 και να αποθεώνουν στο τέλος τον Απόλλωνα για την καθολική επικράτησή του…

Ήταν λογικό λοιπόν, να θέλουν όλοι οι υγιείς φίλαθλοι να δουν τον Απόλλωνα να πετυχαίνει τον στόχο της Ευρώπης και να τον υποστηρίζουν νοερά ή και με την παρουσία τους στη Λιβαδειά. Μάλιστα, δεν θα ξεχάσω την συμπαράσταση που είχαμε από τους ‘‘Πάνθηρες’’ και γενικά τους φίλους του Πανιωνίου, τους οποίους θα ευγνωμονώ παντοτινά. Από τότε ο Πανιώνιος είναι στην καρδιά μου, τον παρακολουθώ πάντα με ενδιαφέρον και χαίρομαι πολύ με τις επιτυχίες του και ειδικά με τη σπουδαία ομάδα που έχει φτιάξει την τελευταία διετία. Τα συναισθήματά μου από εκείνο το ματς δεν μπορώ ακόμη να τα περιγράψω επαρκώς. Ένας ωκεανός χαράς, μια δικαίωση για τον σύλλογο και για μένα προσωπικά μετά από κόπους και θυσίες πολλών ετών. Ειδικά στο γκολ του Βελέντζα (το 1-2 στο 78’) ένιωσα σα να μην πατάω στη γη και σα να σταμάτησε ο χρόνος».

Τέλος, ο Αλαμάνος έκανε ειδική αναφορά στον Τάσο Μητρόπουλο, ο οποίος βοήθησε την «Ελαφρά Ταξιαρχία» στο τελευταίο εξάμηνο της ξέφρενης πορείας της ομάδας προς τα ευρωπαϊκά σαλόνια του τότε Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ: «Τα Χριστούγεννα μου είπε ο Παθιακάκης ότι μπορούμε να φέρουμε τον Μητρόπουλο και ότι είναι ευκαιρία τώρα που πάει καλά η ομάδα να βάλουμε στα αποδυτήρια έναν ποδοσφαιριστή με την εμπειρία του. Του είπα ‘‘να τον φέρεις αμέσως’’ και δεν το μετάνιωσα ούτε μια στιγμή. Ένας σπουδαίος παίκτης, εμβληματικός, χαρισματικός παίκτης που ήταν πραγματικά γεννημένος αρχηγός. Πολύ ήσυχος έξω από το γήπεδο, καμία σχέση με το λιοντάρι που έβλεπες μέσα στο χορτάρι, κοίταζε πάντα τη δουλειά του και δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο πέρα από το ποδόσφαιρο. Θυμάμαι μάλιστα ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από το γλέντι που κάναμε τότε στην ‘‘Νεράιδα’’. Όταν σηκώθηκε ο Τάσος να χορέψει ζεϊμπέκικο, ήταν σα να έβλεπες έναν αετό να ανοιγοκλείνει τα φτερά του. Επιβλητικός και δυναμικός, αυτός ήταν ο Τάσος».